Yazmak için motivasyon gerek. Bense uzun zaman sonra, yeniden biriktirmeye başladım motivasyonlarımı  

İlhama muhtacız hepimiz...

90'lı yılların başındayız. Gökçeada'dayım. Sıcak bir yaz gecesi, sahil boyundaki yolda yürüyorum. Tek başımayım. Saat gece yarısını geçeli çok olmuş. Etrafta çıt yok. Ara sıra dalga sesleri duyuyorum. Denizden gelen sesleri hep huzurlu bulmuşumdur... Birden sahil yolunu aydınlatan bütün lambalar sönüyor. Etraf zifir-i karanlık oluyor. Tedirginliğim yükseliyor. Sağa, sola, önüme, arkama bakıveriyorum bir çırpıda. Olası bir tehlikeyi ararken, gökyüzüne gözüm takılıyor bir an. Tam bir şölen, o kadar karmakarışık ve büyüleyici ki... Ne zaman gökyüzüne baksam, hayatım, sorunlarım, hırslarım, düşmanlarım, dostlarım ve ben; o kadar küçülüyoruz ki... Güçlü bir lodos alıyor birden beni benden. Adeta uçuyorum kendi kendime, ayaklarım yerden kesilmeden. Dalga sesleri büyüyor kulaklarımda. Nereye gideceğimi unutuyorum. Dünya ile bağlarım kopuveriyor. Gökyüzünü izlerken; dalga seslerini dinlemek ve rüzgar yüzüme vururken, kumlarda uzanmak. Hayatımda bu kadar ben olduğumu hissettiğim çok az anım var. Gün ağarırken birileri yaklaşıyor bana doğru. Ben Dünya'ya güneşle beraber geri dönerken. Ailem... Deliye dönmüşler. Henüz 10 yaşındaydım o zaman. O yaz, bir daha yalnız dışarıya çıkamadım. Neredeyse psikologa götüreceklerdi beni, o gece yüzünden 

30'a 3 kala, şimdiki zaman. Çoğu kez düşündüm bu anımı. Her seferinde daha güçlü hissettim kendimi... Siz ne kadar dolu yaşıyorsunuz, bilemem. Ben çok dolu yaşıyorum, belki o gece hakkında yazdıklarım çok saçma gelir size, kim bilir... Bense şu yaşıma kadar, hayatımın kontrolünü elimde tuttum hep, bu anının bende  yarattığı maneviyatın da etkisiyle. Şöyle bir geriye bakınca, acayip doldurmuşum geçen yıllarımı, pek çok şey yapmışım. Pek çok tecrubem olmuş. Geçen 1-2 yılda bile, maddi açıdan (30'lu yaşların çan eğrisi) bir dönem çok güçlüymüşüm, bir dönem iflas etmişim...

Şimdilerde yükseliyorum yeniden. Daha sakin düşünmeyi öğrendim; sadece 2 yılda 

Hepimiz, mütemadiyen, testilerimizi elimizden düşünüyoruz, kırıyoruz; hayat yolculuğumuz devam ederken.

Önemli olan yürümeye devam etmek...

Çünkü amaç: Yolculuğu bitirmek, testi taşımak değil sevgili fani dostlarım.

Güçlü olmayı öğrenin...

İnsanlık olarak hafızamız çok zayıf vesselam... Geçen akşam ne yediğimizi bile zar zor hatırlayabilirken; kimsenin binlerce yılı, her sosyal infialde aklında tutmasını beklemiyorum tabi. O kadar da zeki değiliz... Hiç olmadıkta zaten. Bunun en güzel kanıtı: "Tarih tekerrürden ibarettir".

Sıkıldık değil mi? Haydi daha eğlenceli şeylere akalım o zaman  Disney, bu sıralar Epic Mickey adlı bir wii platformu oyunu projesiyle yeniden çehre değiştiriyor gibi görünse de hiç bir şey geçmişten alınan o zevk kadar mühim değil... Hayatın anlamı, mutlu anılarda gizlidir derler ya; bakın bakalım Donald Duck (memleketinin propagandasını yaparken) ne tür anılardan dem vuruyor. Ve kollektif hayatımız neden bir türlü "mutluluk" bulamıyor...

Yeni favorim. Müthiş keyifli bir içecek...

Dünya'nın her yerine sakızlı türk kahvesi otomatları konmalı. Starbucks satmalı bunu. Hatta başka hiç birşey satmamalı  Damla sakızlı türk kahvesi sevenler derneği kurulmalı bir yandan da... Sonra...

Çenem düşmemeli son olarak.

Özellikle koşmak gibi konsantrasyon ve enerjiyi doğru kullanmayı gerektiren yorucu bir sporla uğraşmaya başladıysanız, spor yaparken müzik dinlemek, aktivite stratejisi kurmayı ve bu stratejiyi uygulamayı kolaylaştırıyor. İşin özü konsantrasyon aslına bakarsanız.

Müzik dinlemek için cep telefonumdan faydalanıyorum genellikle. Yaklaşık 1000 şarkı var içerisinde ve aygıt bu şarkıları “rastgele” yürütmeye ayarlanmış durumda. Buraya kadar her şey normal. Peki ya problem?

Açıkçası açıklayabileceğimden bile emin değilim…

Bu şarkılar içerisinden bazılarını, her gün en az bir saat müzik dinleyen biri olarak, hiç duymadım. Buna karşın bazı şarkıları her gün en az bir kere dinliyorum. Telefonumun mp3 programında herhangi bir derecelendirme söz konusu değil. Bu durumu fark ettiğimden beri, başlangıç şarkısını hiç dinlemediğim parçalar arasından seçsem de durum değişmiyor. Sonrasında mutlaka her gün duyduğum bir şarkı karşıma çıkıyor. Hatta aynı şarkı ilerleyen listenin devamında 1-2 kere daha karşıma çıkıyor.

Her seferinde 1000’de 1 olan aynı parçaya denk gelme ihtimali nasıl oluyor da bu kadar sık karşıma çıkıyor?

Şans oyunlarına yönelmeli miyim?

Tabi ki hayır.

Rastlantı ve Kaos:

Mp3 çalarlarda ve daha bir çok basit rastsal sayı üreteci içeren cihazda kullanılan rastsal sayı üreteçleri, aslında o kadar rastsal değiller. Sadece rastgeleymiş izlenimi kazandırmaya çalışıyorlar... [Ayrıntıları araştırmak istiyorum derseniz, böyle buyurun]

Aslında rastgele olma durumu, o an ölçemediğiniz parametrelerle ilintili. Kimimiz buna şans diyoruz. Fakat düzensizliğin düzeni Kaos ise Higgs parçacığı gibi. İlahi bir güce bağlamak istiyor insan. Neden-sonuç ilişkisi ekseninde yaşadığımız hayatların, bu isteğe katkısı büyük sanırım.

Stephen Hawking, evrenin başlangıcını ararken; ben de mp3 çalarımdaki 1000 şarkı arasından, rastgele moduna rağmen, sıklıkla arka arkaya çalan aynı şarkının nedenini arıyorum…

Pseudo Random durumuna rağmen, bu sayının bu şarkıya denk gelmesini bana bilim çerçevesinde kimse izah edemez tabi. Ortada ilahi bir kara mizah var. Her kim buna neden oluyorsa, iyi espriden anlıyor olduğunu söyleyebilirim…

Hangi şarkı mı?

Söylemeyeceğim…

Kim aksini kanıtlayabilir ki kollektif bir sanrının: Bilen olduğunu sanmak, ahlaklı olduğunu sanmak, modern olduğunu sanmak, inanan olduğunu sanmak, ırk olduğunu sanmak, devlet olduğunu sanmak. Ve daha bir sürü şeyi sanmak... Tamamen kollektif bir bakış açısının portresi değil mi sizce? Daha da acısı; kollektif zekanın, fevkalade geri zekalı olduğunu düşündürmez mi kimseye?

Hayattaki yeriniz, hayata bakışınızla ilgili. Öyle bir bakarsınız ki hayata, yıllar sonra gerçekleşecek sosyal evrimleri bugünden yaşarsınız. Öyle bir bakarsınız ki toplum, sürüdür; ayrılmaya başlarsınız... Öyle bir bakarsınız ki yaşamın kendisi sanal bir şeydir zaten, sadece internetin kendisi değildir "sanal alem"... 'Nedensellikle açıklayamayacağı şeyler için, aptalca tabulara itilmeyi hazmedemeyenlerdir yaşayanlar' der bir ses. Kopmaya başlarsınız sürüden...

Tartışmanın içeriği Tanenbaum vs Linus kadar eğlenceli olmasa da, (ne zaman gözüm ilişse, oturduğum yerdeki pozisyonumu korumakta zorlanırım) 'ilginç'. Tek kelimeyle ifade edebiliyorum sadece; açıkçası benim de kafam karıştı, Konuyu algılamak ve mantıklı hareket etmek, gökyüzünde Ay'ı bulmak kadar kolayken, kollektif zekanın bazen pek de 'parlak' bir şey olmadığına kanaat getiriyor insan... Seleksiyonun önemi ortaya çıkıyor... Yine de, Vervet maymunlarının, yiyecek için fahişelik yaptıklarını öğrendiğimden beri (baya olmuş be [*]), artık çok az şeye şaşırıyorum

Solaris'le tanışıklığım çok eski olmasa da neden yönetilebilirlik ve güvenlik anlamında tek geçildiğini anlayabilecek kadar uğraştım kendisiyle...

Umarım bu bağlamda, söz konusu gündem; kutuplaşmamalara yol açmaktansa, birleşmelere neden olur. Solaris gibi bir gücü, karşıya almak, tam bir aptallık olur.

İyi ki aklı başında insanlar da var bu dünya da... [1][2]

[*] O dönem, bir arkadaşım bunu okuduktan sonra din değiştirmişti. Ulan ne günlerdi be eheheha

Haftanın 6 günü sabah 6 da kalkıp işe gidiyor ve en erken akşam 6'da eve dönüyorum (eğer akşam bu saatlerde eve dönmeyi başarabilirsem kendimi iyi hissediyorum). Son 4 ay'da arabamı ikinci kez değiştirdim (Nissan Micra aldım, Opel Corsa maceramın ardından). Birikim yapmaya çalışıyor ve geleceğimle ilgili yatırımlara göz atmayı planlıyorum şu sıralar. Toplumsal anlamda, eşe dosta uzuuun uzun anlatılabilir şeyler bunlar. Arkadaş ortamında da muhabbeti en az 1-2 ay taze tutabilecek konular... Benim seçmediğim bir yaşamsal yaklaşıma ne kadar da adapte olmuşum. Acaba özümü mü kaybetmişim? Kendimi mi unutmuşum?

Bana dün sorulduğunda da bugün de ve hatta yarın sorulduğunda da hayata karşı duruşum hala daha "kurgusal", "karanlık" ve bireysel özgürlüklerin maksimum düzensizliğe özlemiyle örülü... Özel hayatım böyle şekilleniyor... İçine girdiğim elbiseyi çok sevmiyorum ve bir fırsatını bulduğumda üstümden atacağım.

Yeterince tecrubesizken, oportonist ilan etmek daha kolay geliyordu. Şimdi biraz daha zor (dikkatinizi çekerim "biraz"). Yaşlandıkça, umutlar ve arzular, uygun anları bulmak için yatılan pusulara dönüyor. Yeterince dinlenebildiyseniz pusuya yattığınız yerde, o zaman bir şansınız oluyor arzularınız için ve tabi ki umutlar için de...

O zamana kadar yeterince para kazanıp, parayı ortadan kaldırmak için bu paryı kullanacak bir şirket hayal ediyorum sadece... Dünya tarihinin en büyük paradoxuna hoşgeldiniz, şeklinde bir lansman da bekliyorum kendilerinden...

Oyumu da Genç partiye vereceğim ki, Cem Uzan iktidar olup 3 vakte kadar ekonomiyi ve siyaseti çökertsin... Eğer böyle bir şey olursa, sistem karşıtı gruplar kendisini idol olarak bile hatırlayabilir

Sadece yaşam konforu... Sadece bu... Bir de ormanla sahilin birbirine girdiği bir kumsalın üstündeki evin balkonunda güneşlenirken akşamüstü, yanımda yatan o hoş hatun (BSG'den hatırlayalım: Caprica ve Gaius Baltar)...