Yazmak için motivasyon gerek. Bense uzun zaman sonra, yeniden biriktirmeye başladım motivasyonlarımı  

İlhama muhtacız hepimiz...

90'lı yılların başındayız. Gökçeada'dayım. Sıcak bir yaz gecesi, sahil boyundaki yolda yürüyorum. Tek başımayım. Saat gece yarısını geçeli çok olmuş. Etrafta çıt yok. Ara sıra dalga sesleri duyuyorum. Denizden gelen sesleri hep huzurlu bulmuşumdur... Birden sahil yolunu aydınlatan bütün lambalar sönüyor. Etraf zifir-i karanlık oluyor. Tedirginliğim yükseliyor. Sağa, sola, önüme, arkama bakıveriyorum bir çırpıda. Olası bir tehlikeyi ararken, gökyüzüne gözüm takılıyor bir an. Tam bir şölen, o kadar karmakarışık ve büyüleyici ki... Ne zaman gökyüzüne baksam, hayatım, sorunlarım, hırslarım, düşmanlarım, dostlarım ve ben; o kadar küçülüyoruz ki... Güçlü bir lodos alıyor birden beni benden. Adeta uçuyorum kendi kendime, ayaklarım yerden kesilmeden. Dalga sesleri büyüyor kulaklarımda. Nereye gideceğimi unutuyorum. Dünya ile bağlarım kopuveriyor. Gökyüzünü izlerken; dalga seslerini dinlemek ve rüzgar yüzüme vururken, kumlarda uzanmak. Hayatımda bu kadar ben olduğumu hissettiğim çok az anım var. Gün ağarırken birileri yaklaşıyor bana doğru. Ben Dünya'ya güneşle beraber geri dönerken. Ailem... Deliye dönmüşler. Henüz 10 yaşındaydım o zaman. O yaz, bir daha yalnız dışarıya çıkamadım. Neredeyse psikologa götüreceklerdi beni, o gece yüzünden 

30'a 3 kala, şimdiki zaman. Çoğu kez düşündüm bu anımı. Her seferinde daha güçlü hissettim kendimi... Siz ne kadar dolu yaşıyorsunuz, bilemem. Ben çok dolu yaşıyorum, belki o gece hakkında yazdıklarım çok saçma gelir size, kim bilir... Bense şu yaşıma kadar, hayatımın kontrolünü elimde tuttum hep, bu anının bende  yarattığı maneviyatın da etkisiyle. Şöyle bir geriye bakınca, acayip doldurmuşum geçen yıllarımı, pek çok şey yapmışım. Pek çok tecrubem olmuş. Geçen 1-2 yılda bile, maddi açıdan (30'lu yaşların çan eğrisi) bir dönem çok güçlüymüşüm, bir dönem iflas etmişim...

Şimdilerde yükseliyorum yeniden. Daha sakin düşünmeyi öğrendim; sadece 2 yılda 

Hepimiz, mütemadiyen, testilerimizi elimizden düşünüyoruz, kırıyoruz; hayat yolculuğumuz devam ederken.

Önemli olan yürümeye devam etmek...

Çünkü amaç: Yolculuğu bitirmek, testi taşımak değil sevgili fani dostlarım.

Güçlü olmayı öğrenin...

İnsanlık olarak hafızamız çok zayıf vesselam... Geçen akşam ne yediğimizi bile zar zor hatırlayabilirken; kimsenin binlerce yılı, her sosyal infialde aklında tutmasını beklemiyorum tabi. O kadar da zeki değiliz... Hiç olmadıkta zaten. Bunun en güzel kanıtı: "Tarih tekerrürden ibarettir".

Sıkıldık değil mi? Haydi daha eğlenceli şeylere akalım o zaman  Disney, bu sıralar Epic Mickey adlı bir wii platformu oyunu projesiyle yeniden çehre değiştiriyor gibi görünse de hiç bir şey geçmişten alınan o zevk kadar mühim değil... Hayatın anlamı, mutlu anılarda gizlidir derler ya; bakın bakalım Donald Duck (memleketinin propagandasını yaparken) ne tür anılardan dem vuruyor. Ve kollektif hayatımız neden bir türlü "mutluluk" bulamıyor...

02/06/09

Selamlaşma dürtüsü,

Bir tür, ben dostum, sana zarar vermeyeceğim ifadesi. Selamlaşma isteğinin yön bulmaması, iç huzuru kaçıran bir durum.

Terzi,

Vitamin talebi yüzünden işini yapmamayı seçebilen yine de gelme ihtimaline binayen çalışabilen kişi.

06/06/09

Yıldırım,

Garip bir bunalım. Hissiyatı bozuk bir gün. Saçma düzenlerin düzensiz dağılım gecesine hazırlık.

İçinde yaşama, dışarısıyla bağ kurmama. Gördüğümü düşlediğim rüyaya dönüş isteği.

07/06/09

Çöle dönüş,

Onca insan arasında tamamen yapayanlız. Bitkin ve yorgun... Bomboş bir bakış. Hayata dair tek duruş. Bomboş bir bakış...

12/06/09

Parçalanmak,

Süzülen kanlar ve sarkan et parçaları. Donuk bi ifadeyle birlikte. Kendi başına gelme korkusuyla saklama / saklanma isteği.

Evet, insanlar boşuna korkmuyorlar...

16/06/09

Yanlızlık,

Anlatırken kullanacağım çöl tasvirinin ne kadar da basmakalıp olduğunu düşündüğüm tarif. Derin boşlukların içinde kaybolup, sonsuza kadar düşmek. Tek başına...

Sabaha karşı yaşanan tek kişilik psikolojik çözülmeler piyesi... Hızlıca kalkmalısın Uğur...

22/06/09

Hafıza,

İşlerken bir gökkuşağı şöleni. Renk renk anılar, tebessümler ya da üzüntüler demeti.

Karanlık iken başıboş hissetme, kendinden uzaklaşma hali. Ait olduğun yaşamı kaybetmek...

03/07/09

Hiç bir şeye sana içerlediğim kadar içerlemiyorum...

16/07/09

Sancılı (FMF), sancısız (cilbert) hastane günleri... Öyle günler geçmiş ki "çok şükür" dedirten yer. Kötünün iyisi kavramı.

Az kaldı...

28/07/09

Sen, gördüğüm iyilerin en iyisi, beyazların en beyazı, meleklerin en masumusun...

Beyazlar giyen agresif meleklerin arasında...

Sabır... Bunca gün sadece bunu öğretti.

Özellikle koşmak gibi konsantrasyon ve enerjiyi doğru kullanmayı gerektiren yorucu bir sporla uğraşmaya başladıysanız, spor yaparken müzik dinlemek, aktivite stratejisi kurmayı ve bu stratejiyi uygulamayı kolaylaştırıyor. İşin özü konsantrasyon aslına bakarsanız.

Müzik dinlemek için cep telefonumdan faydalanıyorum genellikle. Yaklaşık 1000 şarkı var içerisinde ve aygıt bu şarkıları “rastgele” yürütmeye ayarlanmış durumda. Buraya kadar her şey normal. Peki ya problem?

Açıkçası açıklayabileceğimden bile emin değilim…

Bu şarkılar içerisinden bazılarını, her gün en az bir saat müzik dinleyen biri olarak, hiç duymadım. Buna karşın bazı şarkıları her gün en az bir kere dinliyorum. Telefonumun mp3 programında herhangi bir derecelendirme söz konusu değil. Bu durumu fark ettiğimden beri, başlangıç şarkısını hiç dinlemediğim parçalar arasından seçsem de durum değişmiyor. Sonrasında mutlaka her gün duyduğum bir şarkı karşıma çıkıyor. Hatta aynı şarkı ilerleyen listenin devamında 1-2 kere daha karşıma çıkıyor.

Her seferinde 1000’de 1 olan aynı parçaya denk gelme ihtimali nasıl oluyor da bu kadar sık karşıma çıkıyor?

Şans oyunlarına yönelmeli miyim?

Tabi ki hayır.

Rastlantı ve Kaos:

Mp3 çalarlarda ve daha bir çok basit rastsal sayı üreteci içeren cihazda kullanılan rastsal sayı üreteçleri, aslında o kadar rastsal değiller. Sadece rastgeleymiş izlenimi kazandırmaya çalışıyorlar... [Ayrıntıları araştırmak istiyorum derseniz, böyle buyurun]

Aslında rastgele olma durumu, o an ölçemediğiniz parametrelerle ilintili. Kimimiz buna şans diyoruz. Fakat düzensizliğin düzeni Kaos ise Higgs parçacığı gibi. İlahi bir güce bağlamak istiyor insan. Neden-sonuç ilişkisi ekseninde yaşadığımız hayatların, bu isteğe katkısı büyük sanırım.

Stephen Hawking, evrenin başlangıcını ararken; ben de mp3 çalarımdaki 1000 şarkı arasından, rastgele moduna rağmen, sıklıkla arka arkaya çalan aynı şarkının nedenini arıyorum…

Pseudo Random durumuna rağmen, bu sayının bu şarkıya denk gelmesini bana bilim çerçevesinde kimse izah edemez tabi. Ortada ilahi bir kara mizah var. Her kim buna neden oluyorsa, iyi espriden anlıyor olduğunu söyleyebilirim…

Hangi şarkı mı?

Söylemeyeceğim…

Rüzgar ruhumu yaprak misali savururken bu ıssız sokakta,
Kalbim sokak lambalası misali, karanlık yolları aydınlatır.

Ruhum kaldırımlardan, sendeleyip düşerken yola,
Kalbim yolun dehlizlerinden, akarsuya, denize karışır.

Bulut yağmura küsmüş, varsın yağmur yağmasın,
Kalbim yağmuru gözlerimde yaşatır.

Şimşekler rüzgarlarla, yağmurlar bulutlarla, güneş ayla kavgalı...

Gökyüzü denizlerinde süzülen kayıklar görüyorum, sessizce salınırken semaya, sakin tınılar duyuyorum...

Güneş doğuyor...

İkarus'un tutkusu akla girmesin bir kere; yavaş yavaş eriyorum...

De facto düşlerin, maksimum düzensizliğe özlemi: Aşk...

Terk eyleme isteği dile gelir. Mekan durur, zaman durur... Nefes verilir ama geri alınamaz. Nefes, ruhatan, ruh da bedenden kayıp gider... Bu yaşta ölmek, beklenmedik bir şeydi... Kalp isyan eder: "Ölmedin, terk edildin sadece!" Keşke ölseydim der ruh: "Ölseydim de bir hayat bağladığım nefesi keybetmeseydim. Keşke, sussaydım da dile gelmeseydim. Keşke ben bu değilim demeseydim..." Ruh kaybolur karanlıkta, nefes zaten yoktur artık. Bir ruh kaybolmuş çok mu? Yaşamın ızdırabı toprakta son bulmuş, garip mi? Nefes zaten yorgundu ciğerlerde kavrulmaktan, değil mi?

Kalpteki yaralar kutsaldır, çünkü hepsi sevgiyle deşilmiştir. Hiç kapanmaz, sürekli oluk oluk kanar derken; kalp de isyan eder... Gözde yaş, kalpte kan, bedende ruh kalmamış; bu karanlık garip mi? Ruhun dostu nefes gitmiş, artık cennetten ona ne?

Beden soğur, ruh uzaklaşır...

Çanlar beden için çalmaktadır... Usulca fısıldanır: "Senin de ölmeden mezara girme vaktindir..." Nefes küsmüş, ruh küsmüş, kalp küsmüş. Beden cenneti neylesin...

Ey aşk...